دست نوشته های عارف دلسوخته مهدی شهریاری

شبي در حال مستي تكيه بر جاي خدا كردم
در آن يك شب خدايي من عجايب كارها كردم
 
جهان را روي هم كوبيدم از نو ساختم گيتي
ز خاك عالم كهنه جهاني نو بنا كردم
 
كشيدم بر زمين از عرش، دنيادار سابق را
سخن واضح تر و بهتر بگويم كودتا كردم
 
خدا را بنده خود كرده خود گشتم خداي او 
خدايي با تسلط هم به ارض و هم سماكردم
 
ميان آب شستم سهر به سهر برنامه پيشين
هر آن چيزي كه از اول بود نابود و فناكردم
 
نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو رامعدوم 
كشيدم پيش نقد و نسيه بازي را رهاكردم
 
نمازو روزه را تعطيل كردم، كعبه رابستم 
وثاق بندگي را از رياكاري جدا كردم
 
امام و قطب و پيغمبر نكردم در جهان منصوب 
خدايي بر زمين و بر زمان بي كدخداكردم
 
نكردم خلق ، ملا و فقيد و زاهد و صوفي
نه تعيين بهر مردم مقتدا و پيشوا كردم
 
شدم خود عهده دار پيشوايي در همه عالم
به تيپا پيشوايان را به دور از پيش پاكردم
 
بدون اسقف و پاپ و كشيش و مفتي اعظم
خلايق را به امر حق شناسي آشنا كردم
 
نه آوردم به دنيا روضه خوان و مرشد ورمال 
نه كس را مفتخواه و هرزه و لات و گداكردم
 
نمودم خلق را آسوده از شر رياكاران
به قدرت در جهان خلع يد از اهل رياكردم
 
ندادم فرصت مردم فريبي برريا پوشان
نخواهم گفت آن كاري كه با اهل رياكردم
 
به جاي مردم نادان نمودم خلق گاو و خر
ميان خلق آنان را پي خدمت رها كردم
 
مقدر داشتم خالي ز منت، رزق مردم را
نه شرطي در نماز و روزه و ذكر و دعاكردم
 
نكردم پشت سر  بندگان لخت و عورايجاد 
به مشتي بندگان آْبرومند اكتفا كردم
 
هر آنكس را كه ميدانستم از اول بودفاسد 
نكردم خلق و عالم را بري از هر جفاكردم
 
به جاي جنس تازي آفريدم مردم دل پاك
قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم
 
سري داشت كو بر سر فكر استثمار, كوبيدم
دگر قانون استثمار را زير پا كردم
 
رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم
سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم
 
نه جمعي را برون از حد بدادم ثروت ومكنت 
نه جمعي را به درد بي نوايي مبتلاكردم
 
نه يك بي آبرويي را هزاران گنج بخشيدم
نه بر يک آبرومندي دو صد ظلم و جفا کردم
 
نكردم هيچ فردي را قرين محنت و خواري
گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم
 
به جاي آنكه مردم را گذارم در غم و ذلت
گره از كارهاي مردم غم ديده وا كردم
 
به جاي آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون 
به الطاف خدايي درد مردم را دوا كردم
 
جهاني ساختم پر عدل و داد و خالي ازتبعيض 
تمام بندگان خويش را از خود رضا كردم
 
نگويندم كه تاريكي به كفشت هست از اول
نكردم خلق شيطان را عجب كاري به جاكردم
 
چو ميدانستم از اول كه در آخر چه خواهدشد 
نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم
 
نكردم اشتباهي چون خداي فعلي عالم
خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفاكردم
 
زمن سر زد هزاران كار ديگر تا سحرليكن 
چو از خود بي خود بودم ندانسته چه هاكردم
 
سحر چون گشت از مستي شدم هوشيار
خدايا در پناه مي جسارت بر خدا كردم
 
شدم بار دگر يك بنده درگاه او گفتم
 
خدايا کفر ميگويم پريشانم پريشانم
چه مي خواهي تو از جانم نمي دانم نميدانم
 
مرا بي آن که خود خواهم اسير زندگي کردي 
تو مسوولي خداوندا به اين اغاز وپايانم
 
من آن بازيچه اي هستم که مي رقصم به هر سازت 
تو مي خندي از آن اول به اين چشمان گريانم
 
نه در مسجد نه ميخانه نه در ديري نه  در کعبه
من آن بيدم که مي لرزم دگر بر مرگ و پايانم
 
خدايي نا خدايي هرچه هستي غافلي يارب 
که من آن کشتي بشکسته اي در کام طوفانم 
تويي قادر تويي مطلق نسوزان خشک وترباهم

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در یکشنبه هفدهم شهریور 1387 ساعت 23:39 موضوع | لینک ثابت

                  هميشه با تو
                  با تو بوده ام ، هميشه و در همه جا
                  با تو نفس کشيده ام ، با چشمان تو ديده ام
                  مرا از تو گريزي نيست ،
                  چنانکه جسم را از روح و زمين را از آسمان و درخت را از آفتاب
                  تو دليل من براي حيات بودي و هستي
                  و چنان با این دليل زيسته ام که باور کرده ام
                  علت بودن من تو هستي
                  پاسخ من به آغاز و پايان زندگي اين است : « هميشه با تو »
                  دستانم تشنه ی دستان توست شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم با تو
                  می مانم بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم زیرا می دانم فردا
                  بیش از امروز دوستت خواهم داشت

                  می دانم روزی با تن خسته و خیس ، سوار بر قطرات درشت باران بر
                  ناوادنهای چشمم فرود می آیی در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم
                  بود و در آن لحظه چشمانم را برای همیشه می بندم تا دیگر دوریت را
                  حس نکنم

                  چه زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن وبه پاي تو سوختن وچه
                  تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن براي تو گريستن وبه عشق ودنياي
                  تو نرسيدن ای كاش ميدانستي بدون تو وبه دور از دستهاي مهربانت
                  زندگي چه ناشكيباست

                  شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد. بیدار باش من با سبدی پر
                  از بوسه می آیم و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت می کارم تا
                  بدانی ای خوبم دوستت دارم

                  اين عشقي که به من بخشيدي براي هميشه زنده خواهد ماند تو هميشه
                  آنجا هستي ،هنگاميکه فرو افتم ضعف مرا مي ستاني و به من نيرو
                  وقدرت مي بخشي و براي هميشه دوستت خواهم داشت و در کنارت مي مانم
                  همچو فانوسي در تاريکترين شبها بالهايي خواهم بود، که در طول
                  پرواز ياري ات خواهم کرد و در طوفان سر کش ،سر پناهي براي تو
                  خواهم بود 
                
        عارف دلسوخته : مهدی شهریاری

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در یکشنبه ششم مرداد 1387 ساعت 1:2 موضوع | لینک ثابت

                         
                        آرام آرام روزهایم می گذرند و لحظات و ثانیه هایم را یکی
                        یکی می بازم و می بینم که شیرین ترین اوقات یک عمر را به
                        اندیشیدن لحظه ای حماقت حراج می کنم، حماقت دوست داشتن و
                        حماقت ابراز کردن و ابراز دوست داشتن گناه نابخشودنی است
                        که تا مرتکب بدان نشده باشیم نخواهیم درک کرد ازین رو که
                        قیمت ابراز را از قیمت خود باید پرداخت و هرچه خرج کنیم از
                        قیمت خودمان کسر کرده ایم و این واقعیتی است که یا نباید
                        تجربه اش کرد و یا اگر راه  به خطا رفتیم حتی ناخواسته می
                        بایست تاوانش را نیز بپردازیم ، و چه وحشتناک است فکر کردن
                        و اندیشیدن و پی بردن به مفهومی که بدان ایمان داشته بودیم
                        و حال می سنجیم که نه ! این گونه نبوده و همه صفات نیک
                        وقتی خوب است که اتفاقا ً خالص نباشند و در هر کدام از
                        آنها به قدر کفایت و به اندازه ی شرایط ناخالصی داشته
                        باشند و تردید نکنید که اینها هستند . همان گونه که شکر بی
                        انتظار وجود نداشته و اگر بنده بداند که خدایش نخواهد داد
                        به همان داده نیز شکر نخواهد کرد ، دیروز را در پی کودکی
                        باختیم و امروز را در پی چاره سازی اوقات از دسترفته و
                        فردا را هم که کسی ندیده که شاید هم نباشد ، و چه قدر جالب
                        است که همه نگرانند و من بی خبر که همه دوستم دارند و من
                        بی خبر که همه یارند و من بی خبر که شاید او نیز رفاقت
                        کرده است و من بی خبرم ، ولی به جرم سکوتش نمی بخشمش و به
                        اشد مجازات تا عبد زندانی قلبم خواهمش کرد و خود را نیز
                        نخواهم بخشید و سوز جدایی را به چشمانم خواهم ریخت تا درس
                        عبرتی شوم برای عبرت نیافتگان و این حکم به شرط عاقل شدن
                        باطل شود تا بدانیم که به هر کوی از سر دل نباید رفت و
                        یادمان باشد هرچند نا چیز ولی عقل و جسارت و خودخواهی را
                        همواره جیره داشته باشیم که در نهایت پا قلم شده، با کاسه
                        گدایی چه کنم چه کنم بر سر چهار راه تنهایی وجب به بخت از
                        دست داده نزنیم
         

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در دوشنبه هفدهم تیر 1387 ساعت 23:54 موضوع | لینک ثابت

یاد دارم یک غروب سرد سرد می گذشت از توی کوچه دوره گرد.
«دوره گردم کهنه قالی میخرم
کاسه و ظرف سفالی میخرم
دست دوم جنس عالی میخرم
گر نداری کوزه خالی میخرم»
اشک در چشمان بابا حلقه بست عاقبت آهی زد و بغضش شکست.
«اول سال است؛ نان در سفره نیست
ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟»
بوی نان تازه هوش از ما ربود
اتفاقا مادرم هم روزه بود
صورتش دیدم که لک برداشته
دست خوش رنگش ترک برداشته
سوختم دیدم که بابا پیر بود
بدتر از آن خواهرم دلگیر بود
مشکل ما درد نان تنها نبود
شاید آن لحظه خدا با ما نبود
باز آواز درشت دوره گرد
رشته ی اندیشه ام را پاره کرد
«دوره گردم کهنه قالی میخرم
کاسه و ظرف سفالی میخرم
دست دوم جنس عالی میخرم
گر نداری کوزه خالی میخرم»
خواهرم بی روسری بیرون دوید.
آی آقا ! سفره خالی می خرید

ارزومند ارزوهایتان مهدی شهریاری بافرانی

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در سه شنبه یازدهم تیر 1387 ساعت 19:55 موضوع | لینک ثابت

دوباره یك شب دیگر، دوباره تنهایى

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در پنجشنبه ششم تیر 1387 ساعت 18:30 موضوع | لینک ثابت

باغبان هستي:

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

خشم لبريز از مهرباني:

مهرباني و لطافت مادر را بارها ياد کرده ايم و ستوده ايم، ولي من، لحظه هاي ناب خشم و قهر او را نيز مي ستايم؛ لحظاتي که پايم در راه مي لغزيد و سوي بيراهه مي رفتم؛ لحظاتي که دست به خطا مي بردم و از سر جهل راه عصيان پيش مي گرفتم. نه به کلام او دل مي سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعي مي نهادم. سر در جيب جهالت فرو کرده، راه خود مي رفتم و او چون کوهي سترگ، راه بر من مي بست. چون رودي خروشان مي خروشيد، آن گونه که خود را خردتر از آن مي ديدم که نافرماني کنم و چه زود پرده جهالتم دريده مي شد و چشم دلم گشوده، و مي ديدم که با آن خشم لبريز از مهرباني اش، چگونه راه مرا بر پرتگاه خطا بسته است و آن گاه، فروتنانه به سپاسش مي نشستم.

قدرت مندي و جديت:

به همان اندازه که مهرباني و لطافت مادر قابل ستايش است، قدرت مندي و استواري او در راه تربيت صحيح کودک نيز قابل تحسين، و شايسته ستايش است. مادر فهميده و دانا، با جديت از مشاجره با کودک و يا کوتاه آمدن در مورد خواست هاي نا به جاي او دوري مي کند و با قدرت مندي، راه او را بر خطا مي بندد و اين، بهترين راه براي حفظ سلامت جسمي و روحي کودکي است که نه خوب و بد را مي شناسد و نه مي تواند بفهمد و بشناسد.

گام به گام رو به سعادت:

مادر مسلمان، در کنار همه محبت هاي مادرانه و عاطفه بي پاياني که خداوند به او بخشيده، چون راهنمايي است که کودک را از همان ابتدا با اصول اسلامي آشنا مي کند. او با نقل داستان هاي واقعي يا تخيلي، تذکر گام به گام و بيان کودکانه از واقعيت ها و بايدها و نبايدها، کودک را با رفتاري مطلوب و اسلامي پرورش مي دهد، آن گونه که اين رفتارها از همان آغاز کودکي در وجود کودک برجسته مي شود. چنين مادراني که راه سعادت را بر روي فرزندان خود مي گشايند، شايسته تحسين و پاداش الهي هستند.

عظمت مقام مادر:

در قانون خلقت، هرچه مقام آفريده اي بالاتر است، وظايف او هم سنگين تر مي شود. در اين ميان، زن که به عنوان انسان، جانشين خدا در زمين و به عنوان مادر، پرورش دهنده افراد جامعه بشري است، از مقام بلند و والايي برخودار است. آيت الله جوادي آملي، در مورد عظمت مقام مادر و وظايف او چنين مي نويسد: «يک سلسله مسئوليت هاي پرورشي به عهده مادر است که مرد از آن محروم است. زن حداقل سي ماه يک سري مسئوليت هايي دارد که مرد ندارد. در اين سي ماه که کودک مستقيماٌ از مادر تغذيه مي کند، مادر مسئول حفظ دو نفر است؛ يکي براي خود و ديگري براي کودک. آيا اين عظمت زن نيست؟ اين مسئوليتي نيست که ذات اقدس الهي به زن داده است که به زن فرمود: مسئوليت در حفظ انديشه ها، افکار و عقايد بيش از مرد است. تو مسئول دو نفري. از اين رو مواظب افکار و انديشه هايت باش؛ زيرا که بسياري از مسائل، از راه انديشه به فرزند مي رسد».

تعالي انديشه در مادر:

حساسيت مقام زن و دشواري وظايف او، و سنگيني اموري که در خلقت بر عهده او نهاده شده، بسيار دشوار و در عين حال ظريف و دقيق است. توجه مادران به اين وظايف حساس، باعث سلامت جامعه بشري است. استاد جواد آملي در اين باره چنين مي نويسد: «اگر مادري بداند که انديشه هاي او در کودک اثر مي گذارد، انديشه ها و بينش هاي خود را تعالي بيشتري مي بخشد، وظيفه مادري تنها اين نيست که با وضو بچه را شير بدهد و (يا هنگام شير دادن) «بسم الله» بگويد که اينها امور ظاهري و عبادت هاي ظاهري است؛ بلکه دين مي فرمايد: مواظب انديشه هاي خودت نيز باش».

تجليل ويژه از مادر:

خداوند در جاي جاي قرآن کريم، به تکريم و احترام پدر و مادر و احسان به آنها سفارش و در مواردي، احسان به والدين را در کنار عبادت حق ذکر مي کند. ولي با همه اين توصيه ها، در جايي که از زحمات آن دو ياد مي کند، تنها از دشواري هايي که مادر تحمل کرده نام مي برد و مي فرمايد:« ما انسان را سفارش کرديم که به پدر و مادرش نيکي کند، (خاصه مادر) زيرا مادرش (بار وجود) او را به سختي حمل کرده و به سختي فرو نهاده است.» بله آن جا که سخن از سختي ها و زحمات است، خداوند نام مادر را به صورت مخصوص بيان مي دارد تا بلنداي حق او بر فرزند، آشکار گردد.

بلنداي مقام مادري:

استاد جوادي آملي درباره توجه و اهتمام زنان به امور خانواده و وظيفه حساس مادران مي فرمايد: «مبادا  ارزش هاي مادي و عادي، مقام والاي مادري را به دست نسيان بسپارد و آن را کمتر از سمت هاي ديگر وانمود کند و خانه داري و مديريت داخلي خانواده که رکن اصيل جامعه اسلامي است، کم رنگ گردد».

منزلت رفيع مادر:

حساسيت وظايف مادر به قدري والا و دقيق است که توجه يا عدم توجه به آن، تأثير آشکار و عميقي بر آينده کودک و جامعه مي گذارد. در حقيقت، مقام مادري پستي کليدي در جامعه است.

استاد جوادي آملي در مورد مقام مادر مي فرمايد: «نه اعضاي خانواده مجازند مقام شامخ مادري را تنزل دهند، نه افراد جامعه مي توانند منزلت رفيع مديريت داخلي خانه را سبک تلقي کنند، نه نظام حکومتي و سيستم اداره جامعه حق دارد از بهاي لازم آن غفلت يا تغافل کند، و نه خود زنان مأذونند که از شناخت چنين جايگاه رفيعي جاهل بوده و يا تجاهل نمايند.»

دعا براي والدين:

خداي متعال در کتاب آسماني اش، قرآن کريم، در چهار مورد احسان و اکرام والدين را بلافاصله بعد از توحيد و عبادت خود ذکر کرده که اين نشان دهنده تأکيد بر وجوب احترام و احسان به والدين و بزرگ داشت مقام آنان است. افزون بر اين، در موارد چندي نيز مؤمنان را به دعا در حق والدين و طلب آمرزش براي آنان توصيه کرده است. ما نيز در اين روز بزرگداشت مقام مادر، دست به  دعا بر مي داريم و از خداي يگانه براي همه مادران مهربان برکت، رحمت و عزت مي طلبيم.

گاه نيازمندي:

مادران اسوه هاي فداکاري، جلوه هاي صبوري و آينه هاي بردباري اند که کودک را از آغاز بودنش در آغوش پر مهر خويش گرفته و در پناه حمايت خود مي پرورانند. لحظه اي از فکر کودک خود غافل نمانده و اندکي بي توجهي به او روا نمي دارند. چه زيباست اگر چنين اسوه هاي صبوري و فداکاري را، گاهِ پيري که نيازمند حمايت و هم ياري اند، با مهرباني و رحمت بپذيريم، دست ياري به سويشان بگشاييم، و مقام بلندشان را پاس داريم. 

ولادت حضرت زهرا بر تمام   شیعیان مبارک باد..یا زهرا به فریاد رس

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در دوشنبه سوم تیر 1387 ساعت 8:24 موضوع | لینک ثابت

هر چه گشتیم در این شهر نبود اهل دلی

یارب این شهر چه شهری است که صد یوسف دل

به کلافی بفروشیم و خریداری نیست

                                     قلبم افتاده آن طرف دیوار
                        دنیا دیوارهای بلند دارد و درهای بسته که دورتادور زندگی
                        را فرا گرفته اند نمی شود از دیوارهای بلند بالا رفت .نمی
                        شود سوک  کشید و آن طرفش را دید.اما همیشه نسیمی از آن طرف
                        دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد .کاش این دیوارها پنجره
                         داشت ،کاش میشد گاهی به آن طرف نگاه کرد.شاید هم پنجره اش
                        زیادی بالاست و قد من نمی رسد
                        با این دیوارها چه می شود کرد؟می شود از دیوارها فاصله
                        گرفت و قاطی زندگی شد و می شود اصلأ فراموش کرد که دیواری
                        هم هست ،شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند . شاید
                        دریچه ای ،شاید شکافی ،شاید روزنی.
                        همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم. حتی به
                        قدر یک سر سوزن، برای رد شدن نور،برای عبور عطر و
                        نسیم،برای... بگذریم.
                        گاهی ساعت ها پشت دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به
                        آن و فکر می کنم ، اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای
                        باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم.اما هیچ وقت ،همه چیز
                        ساکت نیست و همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی کند.

                        دیوارهای دنیا بلند است ، و من گاهی دلم را پرت می کنم آن
                        طرف دیوار. مثل بچه بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت
                        به خانه ی همسایه می اندازد. به امید آن که شاید در آن
                        خانه باز شود،گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.
                        آن طرف حیاط خانه خداست. 
                        و آن وقت هی در می زنم ، در می زنم، در می زنم ، و می
                        گویم: "دلم افتاده توی حیاط شما ،می شود دلم را پس
                        بدهید...؟"
                        کسی جوابم را نمی دهد، کسی در را برایم باز نمی کند، اما
                        همیشه دستی دلم را می اندازد این طرف دیوار. همین .و من
                        این بازی را دوست دارم.همین که دلم پرت می شود این طرف
                        دیوار... همین که...
                        من این بازی را ادامه می دهم. و آنقدر دلم را پرت می کنم،
                        آنقدر دلم را پرت می کنم تا خسته شوند، تا دیگر دلم را پس
                        ندهند،تا آن در را باز کنند و بگویند: بیا خودت دلت را
                        بردار و برو.
                        آن وقت من می روم و دیگر هم بر نمی گردم.
                                        

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 ساعت 1:25 موضوع | لینک ثابت

                        
                        دلم را سپردم به بنگاه دنیا
                        و هی آگهی دادم اینجا و آنجا
                        و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت
                        و هی این و آن  سرسری آمد و رفت

                        ولی هیچ کس واقعا اتاق دلم را تماشا نکرد
                        دلم قفل بود کسی قفل قلب مرا وا نکرد

                        یکی گفت:
                        چرا این اتاق پر از دود و آه است
                        یکی گفت:
                        چه دیوارهایش سیاه است
                        یکی گفت:
                        چرا نور اینجا کم است
                        و آن دیگری گفت:
                        و انگار هر آجرش فقط از غم و غصه و ماتم است

                        و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری
                        ومن تازه آن وقت گفتم:
                        خدایا تو قلب مرا می خری؟

                        و فردای آن روز خدا آمد و توی قلبم نشست
                        و در را به روی همه پشت خود بست

                        و من روی آن در نوشتم:
                        ببخشید، دیگر برای شما جا نداریم
                        از این پس به جز او خدا کسی را نداری
                        

غم فزون دارم،به سیلی چهره گلناری کنم
ترس دشمن شادی است و خویشتن داری کنم
 
هیچ کس آگه ز دردم نیست ، این خود نعمت است
دم به دم شکرانه از این بی پرستاری کنم
 
در قبال دوستی ها، می کشم آزارها
زندگی اما حرامم باد اگر زاری کنم
 
تا بیاسایم ز رنج نا مرادی های خویش
در پناه باده گاهی ترک هوشیاری کنم
 
همچو بیدی در کنار صخره ها روئیده ام
این همه خواری کشیدم، تا سبکباری کنم
 
تن بکاهم آنقدر از قیدها، تا همچو کاه
با نسیمی در فنای خویش یاری کنم
 
ای صدف در پهنه ی دریا دهانی باز کن
تا به جای گریه ی خونین گهر باری کنم
 
بر مزارم لاله ها روئید ز داغ سینه سوز
ذوق من را بین، کجاها فکر گلکاری کنم!
 
شعر از معینی کرمانشاهی

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در شنبه هجدهم خرداد 1387 ساعت 18:39 موضوع | لینک ثابت

سلام بر تو و اين واژهاي عاشق که مثل کبوتراني يتيم سر بر شانه هاي هم گذاشته اند.
امروز فهميدم که در عاشقي از يک پروانه کوچک  هم کمترم، از يک گياه که در گلدان خيالم روييده ، يا حتي از يک جيرجيرک که آوازهاي عاشقانه اش ماه را به رقص در آورده است.
امروز از گفتگوي يک کلاغ با کاج يير فهميدم که عاشقي چيزي فراتر از اين حرفهاست و من راه زيادي در پيش دارم.
کاش هنگام وزش طوفان دلتنگي، مثل يک درخت، صبور بودم و دم نميزدم...
اين روزها که از همه سايه ها و آدمهاي رنگي دلم به درد آمده است تنها به پنجره اي که عطر آرامش تو را مي پراکند چشم دوخته ام.
ماه ترين!... اين شب هاي خرداد ماه بي حضور تو هيچ لطفي ندارند...

ای گل باغ زندگیم
لحظه ای که نگاه مست کننده ات را بر چشمانم دوختی
وقتی لبخند دلنوازت را بر لب اوردی
وقتی لبان چون گل سرخ خود را از هم گشودی و سفیدی دندانهایت که به یاس های بهاری شباهت دارد نمودار شد
ان زمان که با چرخشی دلپذیر و نازی نیاز افرین به حرکت درامدی
به ناگهان احساس غرور در خود کردم
احساس کردم از انچه هستم جوانتر شده ام
احساس کردم تازه بالغ شده ام و تازه میخواهم معنی عشق و دوست داشتن را بفهمم
متوجه شدم که دوران بسیاری را در بی خبری گذرانده ام
ولی ای یاس سپید من
هرگز خود را پشیمان احساس نکردم زیرا تو را دارم تورا که از همه جهان خوبتری..

ارزومند ارزوهایت.. مهدی
 

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در شنبه یازدهم خرداد 1387 ساعت 17:51 موضوع | لینک ثابت

بگذار با چشمهاي تو ببينم بگذار در نگاه تو ذوب شوم بگذار در زير باران شانه به شانه ات قدم زنم و تو برايم از ارزوهايت ترانه بسرايي بگذار به قداست عشقمان كوچك شوم وقتي با تو به پرواز شاپركهاي كنار بركه ميخندم بگذار شبها رو به ستاره ها خاطرات شيرينمان را شماره كنيم بگذار هميشه در ذهنم مثل نگاه اول مهربان و پاك باشي بگذار نامم چون شاه كليدي بر درگاه قلبت هميشكي باشد بگذار نگاهمان نه به هوس كه به عشق ...آنهم عشقي اسماني در هم گره خورد بگذار دلم براي تو باشد بگذار دلت ...حالم را بپرسد بگذار قلبم براي تو بتپد بگذار آرزوهايم با تو باشد ...براي تو.....به خاطر تو. بگذار خيال كنم "دوستم داري " و از اين خيال شبها تا سپيدي روز با ستاره ها باشم

زندگي را مي توان درغنچه ها تفسير کرد
با نگاه سبز باران عشق را تعبير کرد
 زندگي راپر ز احساس کبو تر ها نمود
کينه را با نگاه ساده اي زنجير کرد
همچو شبنم چشم را درچشم شقايهاگشود
طرح يک لبخند را بر برگ گل تصوير کرد
زندگي را مي توان در خلوت هر صبحدم
با وضوئي با دعايي با  خدا  تقدير کرد

به خاك مقدس عشق مي افتم برگرد، رو به كعبه مقدس عشق مي كنم ، در برابرش سجده عشق مي كنـم وبا فرياد بـي صدا مي گويـم زود برگرد.
بيا وبـمان در هـميـن ديار عشق ، در هـميـن قلب بي طاقت بـمان .
من تـحمل اين دوري وفاصله را ندارم.من نـمي توانـم حتـي براي يك لـحظه دوري تو را تـحمل كنم .من نـمي توانـم حتـي يك لـحظه از ياد تو غافل باشم . من نـمي توانـم حتـي براي يك لـحظه نام تو را بر زبان نياورم . صدايـي كه هر روز به من آرامش مي داد ودلـم را آرام مي كرد وهر روز با من هـمدل بود وهم درد را روزي است كه نشنيده ام.
تو كه مي دانـي بـي تو نيستم ، پس زود برگرد ، زود.
ستاره ها در آسـمان مي درخشند، هركدامشان تو را يادم مي آورند ،مـخصوصا ستاره هاي بادبادكي .نا خودآگاه اشك در چشمانـم حلقه مي زند وقطره هاي آن به روي گونه جاري مي گردد.دلتنگي عجيبـي سرتاسر وجودم را گرفته است.
چشـمايـم را مي بندم ، خاطرات گذشته جلوي چشمهايـم رژه مي روند.
هـميشه وقتي دلتنگ مي شدم ،سوار بر موتور توي خيابانـهاي شهر پرسه مي زدم ، اما حالا خيلي اين دلتنگي با آن دلتنگي فرق دارد . دست به سوي آب مي برم ووضو از عشق مي سازم.رو به درگاه احديت مي كنم وفقط تو را مي خواهم.
تو اينجا نيستـي ودل من چقدر بـهانه تو را مي گيـرد ، تو را مي خواهد وتو را فرياد مي كند .
نوشته هايت را بيش از صد بار خوانده ام وبا هر بار خواندنشان …
لباسهايـم خيس است ومن سردمه وتو مي دانـي كه اين سردي از كجاست؟
يادت هست چگونه آرام آرام از كوچه پس كوچه هاي دلـم گذشتـي وپا به كلبه كوچك احساسم گذاشتـي؟
يادت هست كه گفتـي : تـمام آسـمان من خلاصه در چشمان توست وخواستـي كه مراقب آسـمانت باشم .
آسـمان تو اين چند روز بارانـي بود ، ابري نبود اما باران مي باريد . تو كه رفتي تنها هـمدم ومونس من هـميـن قطرات باران بودند كه اگر نبودند نـمي دانـم چه بر سرم مي آمد.
مي دانستم كه دوري سخته اما نه به اين سختـي.
با آن كه مي دانستم اين دوري خيلي طول نـمي كشه اما …
بغض راه گلويـم را بسته ودستانـم ناي نوشتـن را ندارند.
من تـحمل دوري از تو را ندارم ، ندارم ، ندار

یادگاری هایم در کنارت باشد مبادا فراموش کنی که یک روز با هم بودیم دیگر چوپان شعر من در پی گله نیست بلکه در پی سازیست که مرحم دل گله باشد خرجین ترانه هایم هنوز پر نشده است 

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در جمعه دهم خرداد 1387 ساعت 17:33 موضوع | لینک ثابت

روزها ميگذشت و من در كوير سرد قلبم همچنان روياهايم ميزيستم...
در كويري كه رنگ خاكستري تنهايي به خود گرفته بود ...
در كويري كه گلي در آن نمي روئيد و طراوتي نداشت و خدايم را صدا ميزدم
تا روزيكه ندايم را پاسخ داد ....
در كويرم  طوفاني شد
طوفان از دوردست آمده بود و اينبار هديه اي با ارزش برايم داشت .
هديه اي خدايي
خدا برام قاصدكي فرستاده بود
قاصدكي از جنس صفا و مهربوني تا تنها نباشم
آخه خدا دوست نداره بنده هاش تنها باشن
اون آروم و مهربون به سويم در پرواز بود
پروازي كه خبر از عشق و صفا و دوستي ميداد
ما براي وصل كردن آمديم .............
قاصدك با خودش بارون آورد باروني كه كوير خشك و خاكستري ام را طراوت و سرخي بخشيد.
آره
قاصدك تو اون طوفان ، آروم اومد و رسيد . وقتي بهم رسيد سلامي داد كه همچون مسكني قوي به روي زخمهايم بود .
الان چند وقته اون قاصدك بهترين دوست و مونس تنهائيام شده
دل قاصدكم پاكه چون سپيدي ، سياهي رو زود نشون ميده نميتونه كتمان كنه مثل ما آدما
آره دوستاي خوبم
قاصدكا هميشه خوبي ها رو برامون به ارمغان ميارن اگه تونستي قاصدك مهربونتو پيدا كني مواظبش باش تا طوفان اونو ازت نگيره .
ما براي وصل كردن آمديم
ني براي فصل كردن
به خاطر خدا
به خاطر من
 بيا يه كمي مهربون باشيم ،
 بيا يه كمي عاشق باشيم ،
بيا كمي صندوق دلامونو وا كنيم ، بيائيد يه بار ديگه فرياد كنيم
بيا داد بزنيم و بگيم كه هيچ چيزي توي دنيا ثروت دلامون نيست الا وجود مقدس خدا و عشق به بنده هاي اون .
آره مهربونم اون موقع است كه قلب مهربون خوش سيمات سبز سبز مثل جنگلهاي شمال  مي شه و به شادي ما زميني هاي خاكي لبخند مهر مي زنه
بيا مهربون كه فردا ديره.....................

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در جمعه دهم خرداد 1387 ساعت 0:7 موضوع | لینک ثابت

وقتي کسي رو دوس داري،حاضري جون فداش کني

حاضري دنيارو بدي،فقط يه بار نيگاش کني

به خاطرش داد بزني،به خاطرش دروغ بگي

رو همه چي خط بکشي،حتّي رو برگ زندگي

وقتي کسي تو قلبته،حاضري دنيا بد بشه

فقط اوني که عشقته،عاشقي رو بلد باشه

قيد تموم دنيارو به خاطرِ اون مي زني

خيلي چيزارو مي شکني ، تا دل اونو نشکني

حاضري که بگذري از دوستاي امروز و قديم

امّا صداشو بشنوي ، شب از ميون دوتا سيم

حاضري قلب تو باشه ، پيش چشاي اون گرو

فقط خدا نکرده اون ، يه وقت بهت نگه برو

حاضري هر چي دوس نداشت ، به خاطرش رها کني

حسابتو حسابي از ، مردم شهر جدا کني

حاضري حرف قانون و ، ساده بذاري زير پات

به حرف اون گوش کني و به حرف قلب باوفات

وقتي بشينه به دلت ، از همه دنيا مي گذري

تولّد دوبارته ، اسمشو وقتي مي بري

حاضري جونت و بدي ، يه خار توي دساش نره

حتي يه ذرّه گرد وخاک تو معبد چشاش نره

حاضري مسخرت کنن ، تمام آدماي شهر

امّا نبيني اون باهات ، کرده واسه يه لحظه قهر

حاضري هر جا که بري ، به خاطرش گريه کني

بگي که محتاجشي و ، به شونه هاش تکيه کني

حاضري که به خاطر ، خواستن اون ديوونه شي

رو دست مجنون بزني ، با غصه هاهمخونه شي

حاضري مردم همشون ، تو رو با دست نشون بدن

ديوونه هاي دوره گرد ، واسه تو دس تکون بدن

حاضري اعتبارتو ، به خاطرش خراب کنن

کار تو به کسي بدن ، جات اونو انتخاب کنن

حاضري که بگذري از ، شهرت و اسم و آبروت

مهم نباشه که کسي ، نخواد بشينه روبروت

وقتي کسي تو قلبته ، يه چيزقيمتي داري

ديگه به چشمت نمي ياد ، اگر که ثروتي داري

حاضري هر چي بشنوي ، حتي اگه سرزنشه

به خاطر اون کسي که ، خيلي برات با ارزشه

حاضري هر روز سر اون ، با آدما دعوا کني

غرورتو بشکني و باز خودتو رسوا کني

حاضري که به خاطرش ، پاشي بري ميدون جنگ

عاشق باشي اما بازم ، بگيري دستت يه تفنگ

حاضري هر چي که داري ، بيان و از تو بگيرن

پرنده هاي شهرتون ، دونه به دونه بميرن

 وقتي کسي رو دوس داري ، صاحب کلّي ثروتي

نذار که از دستت بره ، اين گنجِ خيلي قيمتي

دوستدار شما

مهدی

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در دوشنبه ششم خرداد 1387 ساعت 18:59 موضوع | لینک ثابت

 یادت باشد دوست داشتن کسی که سزاوار دوستی نیست،اسراف در محبت است.

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در جمعه سوم خرداد 1387 ساعت 2:28 موضوع | لینک ثابت

در جهان هرگز مشو مديون احساس كسى، تا نگردد رايگان عشقت گروگان كسى

بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم
بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را
گاه زخمی که به پاداشته ام
زیروبم های زمین را به من اموخته است
گاه در بستر بیماری من
حجم گل چندبرابر شده است
وفزون تر شده است قطر نارنج شعاع فانوس
وچه معبر ظریفی است سهراب عزیز وچه نیک تعبیر میکند هذیان تب الوده شبهای بیماری

 

ما همسایه خدا بودیم ...

شاید مرا دیگر نشناسی ، شاید مرا به یاد نیاوری، اما من تورا خوب  می شناسم.ما همسایه شما بودیم شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا .

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی . زیر بال فرشته ها قایم می شدی .و من همه ی آسمان را دنبالت می گشتم؛تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی .توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود.نور از لای انگشت های نازکت می چکید.راه که می رفتی ردَی از روشنی روی کهکشان می ماند

یادت می اید ؟گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان .تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می امد.اما زورش به ما نمی رسید .فقط  می گفت:همین که به پایتان به زمین برسد ،می دانم چطور از راه به درتان کنم.

تو شلوغ بودی ، آرام و قرار نداشتی .آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به ان ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی

اما همیشه خواب زمین را می دیدی.آرزویی رویا های تو را قلقلک می داد .دلت می خواست به دنیا بیایی.و همیشه این را به خدا می گفتی.و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد. من هم همین کار را کردم ،بچه های دیگر هم؛ ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد.

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تورا. ما دیگر نه همسایه هم بودیم نه همسایه خدا .ما گم شدیم وخدا را گم کردیم...

دوست من ، همبازی بهشتی ام ! نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده،هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم زنگ می زند ، از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است ،اگر گم شدی از این راه بیا .بلند شو.از دلت شروع کن.

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم.

 

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 10:33 موضوع | لینک ثابت

گفتم: خداي من، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغهء ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود؟ گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي. من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم. گفتم: پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي، اينگونه زار بگريم؟ گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند، اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود.گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي؟گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهي رسيد.گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي؟گفت: روزيت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، پناهت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، بارها گل برايت فرستادم، کلامي نگفتي، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بندهء من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي.گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي؟گفت: اول بار که گفتي "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم، تو باز گفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار مي کني همان بار اول شفايت مي دادم.گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ... خدايا به خاطر همه عناياتي که به من داري ازت ممنونم. تو تمام لحظه هاي نيازم فقط خواستمت. ولي تو منو واسه هميشه ميخواي . توي اين لحظه هاي ترديد و تنهايي تنهام نذار. قدرت خواستن و رسيدن عطا کن به اين وجود ناتوان و کمکم کن تا من بر زمان حكم برانم، نه آنكه گوش به فرمان بادا باداي ايام باشم ...کمکم کن تا پيش از آنكه مرا بفهمند به سوي دركشان گامها بردارم

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 8:47 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 ساعت 15:44 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 13:39 موضوع | لینک ثابت

                        گفتم اي خوبم به فريادم برس 
                        افتاده ام از پا ولي باور نکردي
                        گفتم از نامهربان بودن
                        پشيمان مي شوي فردا ولي باور نکردي
                        گفتم از ناباوري مردم بيا و باورم کن
                        کم کن آزرم که ميماني تک و تنها ولي باور نکردي
                        اشک من را ديدي و خنديديو خونسرد رفتي
                        سوختنها را تماشا کردي و
                        پر پر زدنها را ولي باور نکردي
                        من به تو خوبي نمودم تو بدي کردي به من
                        گفتم اي غافل ندارد ارزشي دنيا
               

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 1:53 موضوع | لینک ثابت

لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم
تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست ...
تا بداني نبودنت آزارم مي دهد ...
لمس  کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان ...
كه از قلبم بر قلم و كاغذ مي چكد
لمس کن گونه هایم را که خيس اشك  است و پُر شیار ...
لمس کن لحظه هایم را ...
تویی که می داني من چگونه عاشقت هستم٬
لمس کن این با تو نبودن ها را
لمس کن

نوشته شده توسط مهدی شهریاری بافرانی در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 0:30 موضوع | لینک ثابت